SIEWCA

Partyturę owego dzieła możemy rozpisać w następujący sposób:

Bóg – Sprawca świata „wzbudza” pierwotną harmonię (vide: harmonia/muzyka sfer, koncepcja rodem ze szkoły pitagorejskiej); ten stan szczęśliwości przerywa pojawienie się na świecie Zła – w opozycji do eufonii (dobrych dźwięków) wkrada się kakofonia – brzmienie fałszywe; człowiek zanurzony w takim świecie odczuwa głęboką tęsknotę za utraconą harmonią, to Siewca – Zbawca ofiarowując samego siebie (Ziarno, które przynosi plon stukrotny, obumierając uprzednio), staje się gwarantem zebrania na powrót rozsianych „słów” we wspólną „pieśń stworzenia”.

Wszędobylski fałszywy ton otrzymuje w spektaklu kolejną referencję: świat, w którym Zły staje się gospodarzem teleturnieju – on ustanawia reguły tej „gry”. Mamiąc kolejnych uczestników pozłotką „atrakcyjnych nagród”, wikłając ich w kicz i sztuczność owego show, prowadzi nieuchronnie do okrutnego „wyeliminowania z gry”. To Siewca, ktoś spoza „fabryki rozrywki”, może „przerwać emisję” teleturnieju, płacąc za to najwyższą cenę – Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich (z Ewangelii Janowej; J 15, 13).

Forma przedstawienia:

Siewca to spektakl uliczny – świadomi tego faktu twórcy zdecydowali się przygotować przedstawienie plastyczne, w sekwencji widowiskowych scen fabularnych odsłaniające uniwersalną opowieść. Stąd w spektaklu miejsce na specyficzny ruch sceniczny, układy choreograficzne, efekty oparte na technikach fire – show, plastyczne postaci na szczudłach, szczególna rola kostiumu i scenografii.

Formę przedstawienia reguluje muzyka (grana na żywo przez multiinstrumentalistę, który wciela się w rolę Stwórcy Odwiecznego Słowa). Aktorzy obecni na scenie przejmują muzykę Stwórcy – ich muzyczna aktywność sprowadza się do eksperymentów wokalnych, wypracowania swoistego „języka intuicyjnych komunikatów pozawerbalnych”. Od czasu do czasu postaci budują wspólny, harmonijny śpiew. Na obecną w przedstawieniu warstwę muzyczną składają się zatem wokalizy aktorów i realizacje rytmiczno – melodyczne współpracującego z aktorami muzyka. Z założenia mamy do czynienia z muzyką organiczną, wyznaczoną rytmem, muzykę „podróżującą do źródeł”.

Siewca – pytanie o inspiracje:

Zapytany dlaczego podjął się tego tematu, Marek Markowski, pomysłodawca i reżyser spektaklu, wyznaje:

Pomysł przedstawienia jest efektem rozważań na temat śmierci i życia w obliczu wiary – nierozłącznych rzeczywistości, które wpisane są w naturę i świat człowieka. Przypowieść o siewcy wg słów Jezusa jest kluczem do zrozumienia innych przypowieści więc i tej prawdy, że rodzimy się i umieramy, że życie nieuchronnie zmierza do śmierci a ta jest początkiem Życia. W życiu też dokonujemy wyborów, które często decydują o tym jaką śmiercią umrzemy. Ponieważ te fakty zamknięte w kręgu wydarzeń spotykają się, Siewca chce być właśnie przedstawieniem o życiu, śmierci i Życiu. Także ofiara Siewcy, głównego bohatera spektaklu ma kluczowe znaczenie dla urzeczywistnienia prawdy o odkupieniu a tylko prawda wyzwala. W związku z tym chce być opowieścią o człowieku żyjącym samotnie w „cywilizowanym tłumie”; Stęskniony wśród Zabieganych, z trudem wpisujących w „napięty grafik” ziemskich sprawunków potrzebę i konieczność rozwoju wewnętrznego, duchowego.

Projekt dofinansowany z budżetu Samorządu Miasta Gliwice oraz Metropolii Silesia.
oprawa muzyczna

Łukasz Grund (inst. perkusyjne)
Marcin Dzwonowski (wokal)
Mariusz Misdzioł (Cyja)