5 PRZYPOWIEŚCI

– po pierwsze niemożliwym wydaje się stworzenie kabaretu religijnego tak, by nie urazić czyichś uczuć religijnych (a do humoru nas ciągnie i nie umiemy śmiertelnie poważnie, więc nie umiemy też wyłącznie śmiertelnie poważnie o Bogu);

– po wtóre — jest to mimo wszystko forma teatralna — nad kołyską wróżka teatrem nas przeklęła, więc nawet gdybyśmy chcieli zająć się np. kładzeniem kostki brukowej to i tak w końcu wyjdzie nam z tego teatr (lepiej więc, że zajmujemy się teatrem — lepiej dla świata, dla państwa lepiej zdecydowanie).

Dlatego nie tyle śmiejąc, co uśmiechając się do nowotestamentalnych bohaterów — proponujemy widzowi godzinę intensywnej zabawy z całkiem sporą trzódką ewangelicznych postaci, ujętą w klamry pięciu przypowieści. A że przypowieści są nie tyle o baranach, wdowach i marnotrawnych synach co generalnie „o nas” — odrobina satyry im nie zaszkodzi, może jedynie zaszkodzić nam (choć mówią, że generalnie satyra śmiertelnie nie szkodzi, a przykład paru królewskich błaznów ściętych przy zmianie pogody jest zaledwie wyjątkiem potwierdzającym regułę).